بارها تصميم گرفتم كه بنويسم،بنويسم كه شايد اين ذهن شلوغ كمي ارام بگيرد؛اما حرف هايم وقت نوشتن تمام ميشدند،نه اينكه ارام بگيرم فقط انگار حرف ها خودشان را قايم كرده بودند،حضورشان حس ميشد اما ديده نميشدند.آنقدر خودشان را قايم كردند كه راه بيرون امدن را هم فراموش كردند و تبديل شدند به درد.. به بغض توي گلويم،به ماده سيال سياه توي رگ هايم،به يك چيز سنگين بزرگ روي قلبم.اما حالا ميخواهم دوباره بنويسم،ميخواهم راه بيرون آمدن را به حرف ها نشان بدهم ميخواهم تمام كارهايي كه انجام نداده ام را انجام بدهم ميخواهم دوباره به خودم اعتماد كنم. + نوشته شده در جمعه ۱۳۹۵/۱۲/۲۰ساعت ۹:۸ ب.ظ توسط مبینا | ادامه مطلب

ادم ترسيده را چاره چيست؟ترسيده از رفتنت،از نبودنت..

آدم ترسيده را چاره جز التماس تو چيست؟

تصميم گرفته بودم كه تغييراتي ايجاد كنم،كه حال و هواي اطرافم رنگي عوض كند و از يكنواختي در بيايد..ميخواستم بار و بنديل جمع كنم و بروم اتاق ديگر خانه،اتاقي كه پنجره دارد..همين پنجره دليل اصلي اين تصميم بود..كه صبح ها نور داخل اتاقم بتابد، بوي پاييز در اتاقم بپيچد..ميخواستم ديوار اتاق را رنگ كنم..سفيد استخواني را انتخاب كرده بودم..مادرم ميگفت كمد را هم رنگ كن..سفيدش كن.ميخواستم كمد را هم رنگ كنم و شايد ميز مطالعه ام را.اما وقتي ٢نيمه شب بي خوابي به سرم زد و به تصميم هاي فكر كردم ناگهان ديگر ديوار استخواني رنگ و پنجره و بوي پاييز برايم هيجان اور نبود انگار كهادامه مطلب

آخرین حرف هایم در بلاگفا،آخرین وبلاگم آنچنان با من غریبه است که انگار منی دیگر آن را نوشته است.

شاید من الان،من شهریور95 هیچ شباهتی با آن نویسنده ندارم...منی که هیجان و شور ابتدای نوجوانی ام را

پشت سر گذاشته ام و اکنون منی که عوض شد،دوباره به بلاگفا بازگشته است.